DE STORM
foto: Anke Teunissen
Een survivaltocht vol roestige ijzerdraadjes
Deze storm is een survivaltocht waarin geen enkele belofte wordt waargemaakt en die met veel improvisatie en roestige ijzerdraadjes aan elkaar wordt geknoopt. Een belevenis die de veiligheidspsychose en de heersende zicht naar zekerheden op de hak neemt.
N.B. De lengte van de voorstelling is aangepast aan het programmaboekje.
De Storm werd gespeeld van 13 t/m 20 juni 2009 op Oerol, Terschelling.
| spel | Britt Bakker |
| regie | Guido Kleene |
| productieleiding en techniek | Herman van Keulen |
| toneelbeeld | Douwe Hibma |
| catering | Lies van de Wiel en Lowie Smink |
| flyer/affiche | Hans Schripsema |
| subsidie | JM Fonds en Fonds voor Cultuurparticipatie |
De Oerolkrant van 18 juni 2009:
Knallen en explosies
Door Babette Rijkhoff
De band die in De Storm van De
Noorderlingen in het water staat te
spelen heeft continu te maken met
tegenslag: een ontploffende gasfles,
versterkers die het begeven en
theaterlampen die vlam vatten. ‘Je
krijgt best wel eens een schok van je
elektrische gitaar.’
‘Werken met gas is natuurlijk altijd gevaarlijk,
maar als toeschouwer loop je meer gevaar op
het fietspad, dan tijdens deze voorstelling’, nuanceert
technicus en productieleider Herman
van Keulen. ‘Hier ben je namelijk heel snel bij
de nooduitgang!’
Tijdens de voorstelling rent Van Keulen continu
heen en weer over het terrein om de knallen
en explosies te verzorgen. ‘Ik mag een beetje
chaos maken, maar ondertussen ben ik ook
serieus dingen aan het repareren.’ Regisseur
Guido Kleene lacht. ‘Eigenlijk werkt Herman
dus helemaal niet achter de schermen, maar
speelt hij de hoofdrol in het stuk.’
‘Het was een enorme klus om het technisch
voor elkaar te krijgen’, vertelt Kleene. ‘Alles
moet je van te voren tot op de millimeter berekenen.
En dan nog is er elke dag wel iets dat
moet worden bijgesteld, want veiligheid gaat
boven alles.’
Kleene liet zich voor het stuk inspireren door
een reis door Congo. ‘Als daar een regenbui is,
weet iedereen dat je op bepaalde plekken niet
moet lopen, omdat die onder stroom staan. Dat
is hier niet anders. We wilden iets gevaarlijks
doen. Soms is het dat ook echt, maar ziet het
er juist ontzettend saai uit.’
Geen enkele voorstelling is hetzelfde en er
gebeurt altijd wel iets onverwachts. Kleene
begint te lachen: ‘Van de week dachten de
vrijwilligers dat het écht mis ging en wilden ze
de tribune bijna gaan evacueren. Ze waren zo
in de stress!’