Nikki
"... de mensen op school, dat is toch meer van een afstandje, muurtje ertussen, nooit laten zien wie ze echt zijn. En hier, het is niet alleen toneelspelen, maar je komt ook dingen van elkaar te weten, omdat je wat van jezelf laat zien."

Vera
"... na de les met z'n allen naar het schouwburgcafé, je ziet iedereen praten. Het hoeft niet eens over toneel te gaan, maar iedereen heeft dezelfde passie. We staan bij De Noorderlingen wel allemaal twee avonden in de week met een concentratie van hier tot gunder, bloedserieus op de speelvloer. En daarna ouwehoeren in de kroeg, daar raak ik gewoon gemotiveerd van."

Nikki
"... ik was er eigenlijk heel trots op dat ik eindelijk in verwarring raakte door een les, een break-through. Het was de eerste keer dat ik dacht: Nu heb ik iets bereikt."

Vera
"... ik wou zo graag die ene monoloog doen. Ik was zo zenuwachtig, ik had een kaarsje in m'n zakje en die was al eerder aangestoken geweest. Dus met een zwart lontje. Met de aansteker was ik zo aan het trillen, dat ik met m'n duim het lontje brak. Dit was echt de eerste keer dat ik helemaal in een stuk zat en met die tekst bezig was, fysiek ook. Ik trilde niet alleen van de zenuwen, maar ook omdat ik het m'n strot niet uit kreeg. Ik moest echt presteren en het ging heel erg goed"

Nick
"... waarom het spelen van een voorstelling zo leuk is? Omdat ik daar veel voldoening uithaal en veel van leer. Zoals in De Drie Zusjes van Tjechow. Dan ben ik een personage en als we dan na het spelen klaar zijn dan weten we: we hebben dit stuk écht gespeeld. Helemaal uitgewerkt van voor naar achter en dan maak je, zeg maar, zo'n buiging... en voel je je trots."

Sluit dit venster